We bouwen woningen. Maar bouwen we ook een werkend geheel?
- 11 minuten geleden
- 2 minuten om te lezen
Nederland staat voor een enorme bouwopgave →
Er moeten woningen bijkomen.
Seniorenhuisvesting groeit.
Nieuwe woonzorgconcepten ontstaan.
Wijken worden vernieuwd.
Je weet ook →
Gebouwen worden slimmer.
Installaties worden digitaler.
Systemen worden uitgebreider.
Toch ontstaat op veel plekken dezelfde vraag: Weten we eigenlijk wel of wat we bouwen straks ook werkelijk werkt?
Een gebouw kan voldoen aan alle eisen.
Een woning kan levensloopbestendig zijn.
De technologie kan aanwezig zijn.
De voorzieningen kunnen geregeld zijn.
Maar uiteindelijk bepaalt niet het afzonderlijke onderdeel het succes.
Het succes wordt bepaald door de samenhang.
De bouwopgave verschuift
Steeds vaker gaat de uitdaging niet meer over het realiseren van de woning.
De uitdaging begint juist wanneer de woning wordt gebruikt.
Wanneer bewoners er wonen.
Wanneer ondersteuning nodig wordt.
Wanneer installaties moeten samenwerken.
Wanneer informatie moet worden gedeeld.
Wanneer meerdere organisaties onderdeel worden van dezelfde leefomgeving.
Op dat moment ontstaan vragen die tijdens ontwerp- en bouwprocessen vaak minder zichtbaar zijn. Wanneer iets niet goed loopt wordt soms eerst gekeken naar gebruik, instructie of implementatie. Maar misschien moeten we soms een andere vraag stellen. Wat als het ontwerp van het geheel onvoldoende aansluit op de dagelijkse praktijk?
Recente onderzoeken laten zien dat professionals steeds vaker moeten schakelen tussen systemen die afzonderlijk functioneren maar gezamenlijk onvoldoende samenhang vertonen. Het gevolg is dat mensen zelf de koppeling worden tussen processen, informatie en technologie.
Interoperabiliteit begint niet bij techniek
Interoperabiliteit wordt vaak gezien als een technische uitdaging.
Maar in werkelijkheid begint het bij samenwerking.
Wanneer systemen niet samenwerken wordt de medewerker de koppeling.
Wanneer organisaties niet samenwerken wordt de bewoner de koppeling.
Wanneer verantwoordelijkheden niet aansluiten ontstaat er ruimte tussen de schakels.
Daarmee wordt interoperabiliteit uiteindelijk een ontwerpvraag. Van technologie, zeker maar dan in combinatie met processen, gebouwen, organisaties en leefomgevingen.
Daarom Zeijen
Op 22 september kijken we in Zeijen niet naar een nieuw product.
Niet naar een pilot.
Niet naar een theorie.
We kijken naar een bestaande praktijk.
Een plek waar wonen, technologie, ondersteuning en dagelijks leven daadwerkelijk samenkomen. Waar misschien wel de belangrijkste vraag van de komende jaren aan bod komt. Niet in wat we nog moeten bouwen, wel wat we beter kunnen verbinden.
De woning is er.
De technologie is er.
De voorzieningen zijn er.
Welke schakel ontbreekt nog om het geheel te laten functioneren?
